September 2011
6 posts
2 tags
sinir, stres, mutsuzluk, italyanca
Sabah kalkıyorum, okulun ilk günü gibi bişey, kütüphaneye bakıp eski italyanca kitabımı elime alıp derse gidiyorum. nedense sınıfta insanlar küme çalışması dediğimiz, sınıfın ortasının boş olduğu şekilde oturuyor. sıraların hepsi ortaya doğru bakıyor. sınıfa giriyorum ve italyanca öğretmenim tanıdığım bir öğretmen çıkıyor. tanışıyor olmanın verdiği samimiyet ile birbirimizi görünce konuşmaya...
olabilir
bazen hoşlandığım bayanlar benim aslında onlardan gerçekten hoşlandığımı veya sevdiğimi anlayamayabiliyor, canım sıkılıyor öyle olunca.
gerçi pek sorun değil, ben de benden hoşlanan kızların benden hoşlandığını anlamıyorum falan..
